Fjärde

Fjärde.

We zijn nu inmiddels meer dan een maand in zweden en we beginnen ons te settelen. We heten tegenwoordig “the gypsy family” van Gäddede camping. Ontzettende lieve eigenaren hebben ons verwelkomd voor de komende maand (juni). We hebben uiteindelijk met pijn in ons hart, afscheid genomen van Uno in Hillsand. Ontzettend jammer omdat de plek prachtig is en Uno een leuke, eigenzinnige man is, maar 40 minuten rijden op een gravelweg om een boodschap te kunnen doen is te ver. En aangezien de eerste werkmogelijkheden zich in Gäddede voor deden, hebben we onze camper ingepakt en zijn we naar Gäddede gereden.
Overigens kan een ieder die een periode in het huis aan hillsand wil verblijven contact met ons opnemen, want Uno stelt zijn stuga nog steeds met liefde beschikbaar voor 4500 sek per maand.
Samen met mijn ouders die zweden komen ontdekken en uiteraard ons bezoeken, reizen we naar Gäddede.
De omgeving is hier (tegen de Noorse grens) nog mooier en ruiger, maar het dorp heeft met zijn 400 inwoners minder te bieden.
We merken in de tijd dat we hier zijn, dat we ook een beetje op de rem trappen. Ons enthousiasme over de mensen en het land is groot, maar het idee een grote investering in huis en onderneming te doen, tempert. De beschikbare huizen smeken om onderhoud en de leegloop van mensen in dit gebied is zichtbaar. Dus een éénmaal gedane investering betaalt zich moeilijk terug.
Dus zetten we onze plannen wel gewoon voort, maar kijken kritischer naar wat er in de omgeving geboden wordt en proberen zelf met een meer open blik te kijken naar alles wat zich aandient.
Zo zijn we aanwezig geweest bij een ledenvergadering van een groep mensen die zich bezig houdt met de ontwikkeling van dit gebied. Uiteindelijk bleek het voor ons een grote zweedse les en hebben we gezien dat ook in Zweden mensen taken krijgen toebedeeld waar ze niet op zitten te wachten, maar met enige druk toch geen “nee” zeggen. Je hoeft geen zweeds te spreken, om dat te kunnen zien.
Met de komst van mijn ouders hebben we ook een beetje vakantie. Het is een mooie aanleiding om veel tochtjes te maken en rond te touren. Het weer zit enorm mee, net als in Nederland is het hier ook heerlijk bbq weer. En daar maken we veel gebruik van.
Bij een avondtocht naar de waterval zien we op de terugweg 2x een moedereland met jonge kalven. Wauw! Ook vindt er een feestelijke opening van de “vildmarksvägen” over Stekenjokk plaats middels een retrotour. We zetten onze met klei&gravelbesmeurde auto in de rij met gepoetste buick’s, caddilac’s, ford mustang & kever cabrio, en wachten tot de poort open gaat om vervolgens over de hoogvlakte te rijden. Rendieren in de sneeuw en watervallen! Altijd een mooi gezicht.
Na een week intensief met elkaar optrekken is het voor mijn ouders en ons raar en verdrietig om gedag te zeggen.
En tegelijkertijd ook met een goed gevoel want in deze afgelopen week is helder geworden dat ik waarschijnlijk toch in Strömsund ga werken. Zoals het er nu uit ziet heb ik een heel mooie kans om het komende half jaar (juli-december) in een team van 5 zorgmedewerkers, ondersteunende taken te verrichten voor de chef. Zo heb je geen werk meer en zo kun je kiezen… dat zegt vooral ook iets over hoe hoog de nood hier is in de zorg. Ik ben ontzettend blij met deze kans en hoop de 16^e het contract definitief te kunnen tekenen.
Strömsund biedt over het geheel genomen meer. Ook voor Basjan zijn de kansen op werk hier groter. Via de gemeente of via het  arbeidsburo dient het meeste werk zich aan in Strömsund. En er is best veel vraag dus ook voor Basjan komt er waarschijnlijk binnenkort wel een opening. De eerste gedachten van de dame van het arbeidsburo gingen bij Basjan uit naar het onderwijs, maar dat is even rechtgezet…
Ook via de eigenaren van de camping krijgen we verschillende tips en heeft basjan contactgegevens ontvangen van een chef bij de betonfabriek. Vandaag meteen gebeld en hij kan na de bouwvak weer contact opnemen.
We worden echt buitengewoon vriendelijk geholpen door iedereen en zo zijn we toch best al wel een eind op weg.
We hebben namelijk ook ons samordningsnummer ontvangen! Een tijdelijk persoonsnummer en met dit samordningsnummer konden we een zweedse bankrekening openen. Een superleuke ervaring, want bij de bank waar we eerst een nummertje moesten trekken, werden we aan de balie geholpen door een persoon en gingen we uiteindelijk met een rekeningnummer en een ouderwets papieren bankboekje naar huis. Heerlijk die kneuterigheid, precies zoals we geholpen wilden worden.
De komende tijd gaan we ons verder richten op de toekomstige onderneming. We hebben ons ingeschreven voor een bijeenkomst over het starten van een eigen onderneming in Strömsund. En... we gaan binnenkort een camping bezichtigen die te koop staat. Dus weer leuke dingen in het vooruitzicht.

Tredje

Tredje (derde).
Bijna 3 weken zijn we nu in Hillsand en na de enigszins moeilijke start hebben we onze draai ondertussen goed kunnen vinden. De vele reacties op ons vorige blog hebben hier zeker aan bijgedragen, ontzettend bedankt daarvoor!
We genieten nu van ons huisje en vooral ook van de mooie omgeving waar deze in staat. Bij aankomst was het gehele meer, waar we op uit kijken, nog voorzien van een dikke laag ijs, maar dit heeft plaats gemaakt voor vele vierkante kilometers viswater dus zowel letterlijk als figuurlijk is het ijs gebroken. Wij voelen ons op ons gemak en het ijs op het meer is verdwenen.
Naast het genieten zijn we ook begonnen met het zoeken naar werk en het verder ontdekken van de omgeving. Het ontdekken van de omgeving is voor ons belangrijk om te kunnen bepalen waar we ons uiteindelijk definitief willen vestigen. In het kader van dit onderzoek hebben we een huis bezichtigd! We hadden via internet een huis gezien die we wel een bezichtiging waard vonden, dus na het maken van een afspraak kwamen we op de afgesproken tijd bij het huis. De makelaar was niet bij de bezichtiging aanwezig maar de deur werd voor ons opengedaan door een buurman die op een quad aan kwam scheuren en vervolgens op krukken naar de deur strompelde om de deur voor ons te openen. (een bezichtiging op zijn zweeds...???) Het was een mooi huis op een mooie locatie echter bleek al snel dat dit huis niet voor ons en onze plannen geschikt zou zijn.
Naast een huis zijn we ook bezig met het zoeken van werk, hiervoor hebben we contact gezocht met personen die we tijdens een vorig bezoek al hebben gesproken en we hebben op een tweetal vacatures gereageerd. Dit resulteerde voor Simone in twee gesprekken op één dag. In de ochtend een sollicitatiegesprek in Strömsund voor een functie in een hotel en in de middag een kennismakingsgesprek met de Manager Zorg in Gäddede. Beide gesprekken werden in het Zweeds gevoerd met af en toe een Engelse vertaling als dat nodig bleek te zijn. Het kennismakingsgesprek had een interessant verloop, na het standaard voorstelrondje kwam onze gesprekspartner al snel ter zake, er was een groot tekort aan personeel in de zorg en dit tekort gaat de komende jaren alleen nog maar toenemen. Na een blik op de diploma’s en werkervaring van Simone was het voor haar al snel duidelijk, “wanneer kan je beginnen?”. Voordat het arbeidscontract opgemaakt kan worden moeten er nog wel een paar formaliteiten geregeld worden, dit lijkt een kwestie van tijd, mede door de hulp van de betreffende manager. (later ontvingen we van de sollicitatie voor medewerker in het hotel een afwijzing, jammer maar uiteraard geen probleem).
Dus… werken in Gäddede, een klein dorpje tegen de Noorse grens. Dit betekent dat we ook opzoek moeten naar woonruimte in die buurt, elke dag vanaf onze huidig verblijf is niet te doen. We hebben besloten om eerst met onze camper (inclusief nieuw bestelde voortent) op de camping in Gäddede te gaan staan en vandaar gaan we weer verder kijken.
Na deze “drukke” week moesten we echt even uitrusten. En aangezien we ook echt goed moeten rondkijken wat de omgeving te bieden heeft, gingen we het pinksterweekend een kijkje nemen in Åre, hét wintersportdorp van Zweden en misschien wel Scandinavië. We zaten in een mooi appartement met een goed werkende tv, (dat hebben we in ons huisje in Hillsand niet) en via een Noorse sportzender hebben we Max Verstappen historie zien schrijven. Hulde!
Loopt alles dan op rolletjes in Zweden? Nee uiteraard niet. Het weer is de afgelopen week een beetje wisselvallig geweest, hadden we de eerste weken mooi lente weer, de afgelopen week was het wat kouder en was er meer neerslag, zo werden we afgelopen donderdag wakker en lag er een mooi pak sneeuw buiten... Maar gelukkig is het wel ruim boven nul graden dus de sneeuw was aan het eind van de ochtend ook weer weg. Helaas had de 35km lange weg ( geen asfalt, zie de foto hieronder met de elanden) naar Strömsund er wel onder te lijden gehad. Na 35km rijden over de modderige klei/grindweg moest voor ons de garage er aan te pas komen om onze auto weer normaal te laten rijden. Door de vele (klei/grind) modder die zich overal onder en bij de wielen had verzameld leek het alsof we op een omgeploegd akkerland reden terwijl dit uiteraard niet het geval was. 
De week hebben we hier afgesloten met een mooie lange wandeling. Vlakbij Gäddede hebben we Kalberget beklommen. Een route dwars door de bossen, uren wandelen in een geweldige natuur zonder dat je andere mensen tegenkomt met uiteindelijk een heel mooi uitzicht over de omgeving als beloning. En ondertussen hebben we ook onze vis uitrusting ook in gereedheid gebracht dus komende week staat er een keer vis(stick) op het menu. Hierover wellicht in ons volgende blog meer...

Andra

We zijn er, Hillsand zweden.
In de absolute “middel of nowhere”. Na een tijd waarin we afscheid namen van huis en haard, familie en vrienden komen we hier tot rust. En die rust brengt veel met zich mee. Prachtige natuur, ervaringen die we niet konden verzinnen, de mooie beesten, maar ook tranen van het afscheid en een ongemakkelijk gevoel van: “en nu…?”
Dus even terug naar het begin;
Eind april hebben we ons huisje in Schipborg opgeruimd en de camper gepakt voor een weekje camping
(de tuinfluiter in Hijken #aanrader). We brachten de laatste bezoekjes om vervolgens een lange reis te maken en aan te komen in de gemeente Strömsund. We ontmoeten Uno, een  wat oudere man die ons voor gaat naar ons toekomstig onderkomen. Het huisje ligt prachtig, afgelegen aan het water, maar als we binnen kijken, schrikken we ons lam. De afgelopen jaren is daar niemand binnen geweest en het is versmeerd. Uno is zelf niet meer bij machte om het bij te houden en ons wacht een “schone” taak (städa….) Heel dapper pakte we beiden meteen de schoonmaak spullen en zijn we aan de slag gegaan en pas later bekenden we aan elkaar, dat we onszelf op dat moment daar niet zagen slapen. Maar gelukkig blijkt het nu een huis met potentie.
We zijn 1,5 dag aan het poetsen geweest en nu is het schoon en beginnen we een beetje te wennen. We kunnen goed slapen, maar de eerste dagen vielen ons beide een beetje tegen. Er gaat veel door ons hoofd en hart.
Woensdagmiddag zaten we op een heerlijk moment op onze meegebrachte tuinstoelen in de zon, met een borreltje, plezier te maken met onze telescoop en wildcamera. We gaven de ervaringen tot dan toe een 6. Tegenslag van onze Nederlandse contactpersoon die niets van zich heeft laten horen de afgelopen tijd, een vies huis, het verwerken van alle afscheidsmomenten. Dat drukte allemaal even zwaar. En tegelijkertijd waren we ook beretrots omdat we zelf een huis hebben geregeld en wij in Strömsund ons hebben ingeschreven bij het arbeidsbureau.  We kregen grote complimenten voor onze taalontwikkeling en eigenlijk ging het gesprek ook als vanzelf. Ontspannen, geen wachtrij, iemand die je opwacht en helpt op de website en alle vacatures aanwijst. Mooi & vriendelijk!
En zo stonden we gistermorgen aanvankelijk weer fris en fruitig op, om vervolgens op een leeg moment toch weer even te vervallen in weemoed. Een goede les: we moeten niet te veel stil vallen…
En uiteindelijk hadden we een onvergetelijke dag. Samen met Uno zijn we aan de slag gegaan om een waterpomp aan te sluiten op de bron en de wasmachine. (foto op facebook). Helaas blijkt uiteindelijk de aansluiting lam, maar we  zijn zeker een uur met koud bronwater en een pomp aan het spelen geweest. Uno lijkt ook plezier te krijgen in ons bezoek. De eerste gesprekjes gingen moeizaam, maar we begrijpen elkaar steeds beter.
Daarna naar de watervallen bij Gäddede, we waren bijna de enige twee op de weg. Onderweg zien we weer allemaal mooie beesten, een opsomming: zeearend, vos, herten, rendieren, elanden& kraanvogels. En de waterval (Hällingsåfallet) was prachtig, met veel water en sneeuw. Een aanrader voor alle toekomstige bezoekers.
Gelukkig hebben we onze oude vertrouwde vorm weer wat terug en ontstaan er nu wat nieuwe ontwikkelingen mbt wonen en werk. Maar we verklappen natuurlijk niet alles in blog "andra", dus wordt vervolgd....

de eerste

Första

Het begon in 2012 met een spontane opdracht aan onszelf om een presentatie voor te bereiden.  Basjan en ik hebben alle 2 een top van 5  van plekken gemaakt, waar we naar toe wilden reizen om te ontdekken of wij daar wellicht ons “zwitserlevengevoel” zouden kunnen gaan creëren. Er zijn  ingebonden boekjes gemaakt, er kwam een puntensysteem en zo hebben wij elkaar een presentatie gegeven. En er kwam een top 5:
Het meer van Annecy, Bergen (Noorwegen), Toscane, Neuchatel (zwitserland) & Bretagne.

Nu in 2016 hebben we 2 van deze 5 plekken bezocht en hebben we een richting voor onze uiteindelijke bestemming. Zweden, gemeente Strömsund. En hoewel Zweden aanvankelijk niet in de presentatie stond, zijn we daar terecht gekomen omdat we onderweg waren naar de noordkaap en we Bergen (Noorwegen) als bestemming wilden ontdekken.

En zo gaat het dus, je verzint iets geks als een presentatie, je gaat op ontdekkingstocht, vindt iets anders en nu staan al onze (overgebleven)  spullen opgeslagen in een container.
En het komt dichtbij….. Over 3 weken precies (30-4) maken we de bootovertocht om  op 1 mei voet op Zweedse bodem te zetten. Eerst als professioneel zoeker van: een baan, huis & nieuw netwerk.
Maar ook met het geluk dat we tijd hebben kunnen wij de  Zweedse vildmark ontdekken opdat wij onze eigen onderneming kunnen gaan voorbereiden.

Jättespännande (reuzenspannend) natuurlijk, maar ook verfrissend en uitdagend. Zoals ik de afgelopen jaren in mijn werk heb mogen leren: “buiten je comfortzone, is where the magic happens”.
Dus slaan we een onbekende weg in en hopen we onderweg op veel magic. We weten dat dit ook gepaard gaat met ingewikkeldheden, maar samen gaan we er voor. “Joeptidoe”, zoals de Swedish chef zou zeggen.

De afgelopen tijd (en ook nog de komende 3 weken) hebben steeds in het teken gestaan van feestjes, etentjes, nog een borrel etc.
Voor nu in ieder geval: Ontzettend bedankt voor alle mooie woorden en attenties.
We houden jullie met deze flessenpost op de hoogte! 

                                  Hälsningar Basjan och Simone